Bir Resme Bir Şiir 53 Çakal

Dokuz yayla yoğurdu yemiş karnı doymamış

İblise gümüş çanak tutan çakallar gördüm

Ağzından çıkanları kulakları duymamış

Söylediği sözleri yutan çakallar gördüm

Diyor ki bura evim çok severim sizleri

Aşağılık dersem de hoşgörün bu sözleri

Aba altından sopa saf sanıyor bizleri

Her önüne gelene çatan çakallar gördüm

Edep nedir bilmeden eşi dostu horlayan

Lal kesilmiş dillerde sabırları zorlayan

Aklı kıt mahlûklara akıl verip harlayan

Palavra kesesinden atan çakallar gördüm

Alçak ve ikiyüzlü ne demektir bilmeyen

Sempatizyanlarına bol bol alkış yollayan

Kıvırtmaya gelince Asena’yı sollayan

Dost dediği canları satan çakallar gördüm

Âleme yavşak diyor oysa kendi kara bit

Ya çok sarhoş bu şair ya da biraz aklı kıt

Ya haddini bil beyim ya buradan çekil git

Birin yanına bin laf katan çakallar gördüm

Sanma ki sen gidince her kez ardından ağlar

Biz tek yürek oldukça şiir sayfada çağlar

Giden çoktan gitmiştir bizimdir kalan sağlar

Boyu kadar balçığa batan çakallar gördüm

Dost mu yoksa düşman mı belli değil kararı

Faydasından çok fazla bu meclise zararı

Hislerim öyle diyor yakın bunun firarı

Kuzu postu altında yatan çakallar gördüm