Sermâ

**************tutkuyu besleyen bir yakamoz yansıyor suya

**************koşuşturmanın zamanı yok

**************kimliğini unutacak mekân çok

hüzün yağıyor Sermâ

sermâyem dibe vurdu

dalkavukluğum çoğaldıkça

saati serkeşler kurdu

kaşlarını çatma ey âsuman

nazarın dikleşince çok korkuyorum

semenderler iniyor göktaşlarıyla

kaçacak delik arıyorum

bir zamanlar nârin kurtuluşlar sunardı Selva

gizleniverirdim tüm rûhumla

ne yazık ki çoktan yenildi onun adına kavrulan helva

şimdi şeffâf bir elbise kıvamında dünya

kefenine cinnet bulaşan gölgem

boşuna özleme akşam vaktini

şehir tüm ışıklarını yakmış seni beklemekte

yalnızlığın dostluğunu öldürdü sokak lambaları

kaldırımlar tedirgin

gündüzden farkı kalmadı gecenin

zamanın / mekânın eli alıştı dayağa

mumun yüreği kırıldı

yanamadı baştan ayağa

uyanamadı tebessümlerim

nilgünlerim de kurudu

oysa sen ne güzel soğuturdun toprağımı

zâlimler rûhumu vurdu

Sermâ kanım dondu...

Dursun Tiftik