Azıcık Aşım

Günlerdir bıçak açmıyor hiç bir uzvumu. 

Gözlerim görmüyor baktıklarını, kulaklarım işitmiyor duyduklarını.

Depresyonda değilim asla!

Zira ne gidenlere yanan bir kalbim var, ne de yenilere tahammülüm.

Hiç birşeyde gözüm de yok üstelik.

Dinlediğim müziğin bile sesini kısar oldum şu sıralar

İçinde hiçbir söz geçmeyen şarkılar dinliyorum

Ve bütün anlamı sadece ben yüklüyorum.

Kimse bilmiyor ne dinlediğimi, kimse görmüyor gördüklerimi.

Birini düşündüğüm yok kesinlikle veya bir derdim.

Belki bencilliğim üstümde kimbilir.

Telefonlara çıkmıyorum mesela

Konuşacak çok şey, çok kişi varken kendime ait dünyamda.

Öylece bıraktım kendimi akıp giden zaman rüzgarına.

Esmiyor ki hiç bir tarafa.

Yaşlandığımı söyleyen dostlar haklılar mı yoksa?

Tartışmalara açık değilim, esprileri anlamıyorum, dedikodulara karışmıyorum.

İnadına değil ama içimden geldiğince susuyorum.

Hem sus/uyorum Hem de susu/yorum.

Böylesi herşeyden iyi galiba.

Ne demişler '' azıcık aşım, ağrısız başım ''

Aynen öyle işte...

Hiçbir kıyamette kopmuyorum.

Kimsenin katili de olmuyorum.

Kimse avukatım, hakimim olmak zorunda kalmıyor böylece

Farkediyorum, birkaç çift göz var gözlerimde.

'' Ne oldu sana böyle '' diye.

Fakat ;

Hiç bir göz konuşturmaya yetmeyecek beni bundan böyle

Ne kadar susarsam o kadar yaşarım.

Gerisi hikaye

Sevgilerimle..