Sonsuza Kadar Sus

Nasıl kıydın yönü sana meyleden cümlelere

Nasıl insiyak ettin aniden

Nasıl…

         Şimdi karanlık nehir sularında uzanan gölge

            Ruhumu kaplıyor anlamadan

            Şehir magandaları parsellemiş aklımı

            Şarkılar söylüyor fısıltılarla ağaç dalları

            Şarkılar söylüyor usul usul akan su

            Su acı acı şarkılar söylüyor

Az ötede yılgın oturmuş adam

Keskin mezar kokuları tırmalıyor burnumu

Derin bir “oh” çekti ciğerlerine

Ciğerleri tuz / buz oldu

Sus oldu

     Dememiştin ben vazgeçsem de beni asla bırakma

            Demişti demesine de

            Kötü yerden vurmuştu cümleleri

            Dedi ki “suçluluk”

            Suçluluk suç’ tan gelirdi

Suç?...

Susmayı yeğledi Adam

Aldı duygularını heybesine

Tuz bastı yaralarına

“Sus” dedi “Sus”

Bırak infilak etsin duyguların

Akıt zehrini kalemine

Şiir ol, şarkı ol, ağıt ol

  Sus, sus / tu

            Sen susunca “Hayat” sustu

AZNAVUR