İstanbul

 O GÜN, DOĞDUĞUM GÜN

Şubatın onu, karlı bir gün

O gün gelmişim dünyaya

Doğa, beyaz gelinliğini giymiş

Karın ahengi süslemiş her yanı

Kar çiçeği açmış ağaçlar

Böyle bir zamanda

Küçük bir mekânda gelmişim bu âleme

Çam kokularıyla açmışım gözümü

Emirdağ'ın İncili Mahallesinde

Al sancağımın gölgesinde

Al bayrağımın altında

Anadolu'mda uyanmışım.

Küçük yüreğimin

Büyük sevdasını duymuşum o gün

Büyük Türkiye özlemiyle dolmuşum

Soğuk bir günde

Kanları donduran zemheride

Sobalı küçük bir evde

Böyle doğmuşum.

Dayım odun taşımış sırtında

Ben üşümeyeyim diye

Anam beşiğimin başına oturmuş

Oturmuş da bir ezgi tutturmuş

Ocak başında sarmış kundağımı

Yonga kırıntılarıyla ısıtmış odamı

O, acemi, ben sübyan

İki garip kul, biçare.

Adımı Rabia koymuşlar

Kimi ahretimin adı diye sevmiş

Kimi kendi adı olduğu için sevinmiş

Ev sahibi Elmalı'nın ninnileriyle büyümüşüm

Ben ağladığımda anam ağlarmış

Nereden bilsinler ne istediğimi

Dilim söylemez ki

Sadece yüreğim konuşur

Bir de gözlerim

Gözlerde okunur ya sevdalar

Derinlikleri sarmışım ruhuma

Kar beyazına karışmışım

Yağmurun ırmağa karıştığı gibi.

Güneşin ziyasında aramışım

Barışı, kardeşliği

Şiirle getirmişim özlemleri dile

Zafer şarkıları söyleyip

Özlemle bakmışım yollara

Büyük Türkiye sevdasıyla uyanmışım.

Cemreyi aramışım

Havada, suda, toprakta

Kara kışta gül açmışım

Gözlerimde dalgalanmış bayrağım

Ben Türkiye olmuşum

Türkiye ben...

Karlı bir kış gününde

O gün, zemheride...

Rabia BARIŞ