Sanma ki Ayrılmışız

Seni çok özlediğim için yıkılıyorum

Yoksun hasretin cehennemine gönüllüce sokulup

Yakılıyorum

Külümü savurmadığım bütün rüzgarlar senindir

Oysa ne güzeldi gözlerin

Ellerinin beyazını söylemiyorum bile

Tütün kokusu sarıyor düşlerimi aklıma sen gelince

İnce kısa kirpiklerin üzerinde sektirdiğim tebessümler

Ve başımı omzuna koyup ne çok ağlamıştım

Bir şehir sevmiştim seninle

Mavinin ve yeşilin birbiriyle sarmaş dolaş olduğu bir şehir

Dokunup gökyüzünden bir umut alacak gibiydin benim için

Gözlerim haydi dese de

Uzanamıyordu ellerimiz

Sonra ne çok şeyi yitirdik

Kendi küçülen gölgelerimizin sessizliğinde

Benim bütün sevincim sendin

İnce ince elendin

Seni çok özlediğimi söylemiyorum

Kendime dahi!

İçimde bir sancı

Dokuz doğuruyor

Ben voltaların koynunda oğul kundağı saklıyorum

Sen gelmiyorsun

Bu bizim son kederimizdir biliyorum

İlk defa bu kadar sessiz ayrıldık

Ölmenin bir adı yokluğun olmalı

Kefenim dolanıyor dilime

Söyleyemiyorum

Her şey boş ve anlamsız

Aldırma o yalan gülüşlerime

Gamze çukurlarımda sen ölüyorsun

Cesedlerimiz bir

Sen bizi hala ayrı sanıyorsun