Hıçkırdı Aruz

Şehir yabancı bulutlarsa puslu yaşlı hazan

Büker boyunda şaşar gülmeyen yüzün feveran

Vurup gidenlere suskun hayatta yok durağı

Yeşermeyen dalı yerlerde  hep yağan kırağı

Geçen zamanda hayaller de soldu, bitti umut

Kader neden gülemez elde kaldı hiç bu somut

Ömür biter yaşanan kış ayaz nasıl da çile

Değişmeyenlere isyan ve çığlığın nafile

Çocuksu gözleri  hıçkırdı titreyen bedeni

Hayal mayal hatırâlarda  kaybolan dümeni

Denizse dalgalı hoyrat dağıttı saçlarını

Uçuştu  renkleri fırlattı attı taçlarını

Dirilme zamanı artık   düşün taşın ve   uyan

Biter ömür sonu var her şeyin ve olma ziyan

Uçan kuşun kanadında bazen inan saadet

Ve durma koş hadi hakkın senin güzelce buket

Me fâ i lün/fe i lâ tün/me fâ i lün/fe i lün

.