“Babanın sanatı oğula mirastır”

Atasözünün arkasında loncalar çağı Anadolu'sunun sosyal yapısı vardır. Eskiden mesleklerin çoğu babadan oğula geçerdi: nalbandın oğlu nalband, demircinin oğlu demirci, terzinin oğlu terzi olurdu. Çocuk, küçük yaştan itibaren babasının dükkanında bulunur, gözlemler, taklit eder ve doğal bir çıraklık döneminden geçerdi. Bu sosyolojik gerçek, atasözü olarak zamana taşınmıştır.

Modern dünyada bu durum kısmen değişti — çocuklar artık her mesleği seçebilir — ama aile etkisi hâlâ güçlüdür. Doktor ailelerinden doktor, sanatçı ailelerinden sanatçı, sporcu ailelerinden sporcu çıkma oranı tesadüf değildir. Çevre, alışkanlık, model alma ve genetik miras bir araya gelir.

Atasözü ayrıca karakter ve değer aktarımı için de geçerlidir. Dürüst bir babanın oğlu çoğu zaman dürüst, eli sıkı bir babanın oğlu çoğu zaman tutumlu olur. Eş anlamlı bir söz olan "Armut ağacın dibine düşer" daha geniş aile etkisini anlatır. Bu atasözü iki yönlüdür: ana baba olunca her hareketin çocuğa örnek olduğu unutulmamalıdır.