Leylâ vü Mecnûn'dan

Leylâ deyince titrer cânım, kalbim koşar Necd çölüne,
Mecnûn olmuş bir gönülün yolu çıkar yine güzeline.

Bir bakış için ne yıllar geçti, ne çöller aşıldı durmadan,
Görmek değil, bilmek bile değil — yârin adıdır asıl arzu güzelliğine.

Fuzûlî'nin Mecnûn'u oldur ki: aşkı için aklı feda eder,
Akıl gider yokluğa, aşk kalır vârlığa — bu sırrın üstüne bilinene.