Mey Bahsi

Sâkîye gel mey ver yine, gönlüm dolup taşmadan,
Bu mey ki şarapçıdan değil, hakikî pîrden bağdan.

Bir damlasıyla âşık kalkar bir mertebede üst,
Bin yıl içse mahmur değil, ne ölür ne uyur kandan.

Fuzûlî bu meyin sırrına vâkıf, ama söyleyemez sırrı,
Çünkü söz yetmez bu yere — sus, anla; iz al başka olmadan.