Sis

Sarmış yine âfâkını bir dûd-ı munanned,
Bir zulmet-i beyzâ ki peyâpey mütezâyid.
Tazyîkının altında silinmiş gibi eşbâh,
Bir tozlu kesâfetten ibâret bütün elvâh;
Bir tozlu ve heybetli kesâfet ki nazarlar
Dîkkatle nüfûz eyleyemez gavrına, korkar!
Lâkin sana lâyık bu derin, sürmeli zulmet,
Lâyık bu tesettür sana, ey sahn-ı mezellet!
Ey sahn-ı mezellet... Evet, ey sahne-i garrâ,
Ey sahne-i zî-şâşaa-i hâile-pîrâ!
Ey kapkara bir kalbi olan beldenüvîs ışık!
Ey sîne-i nâ-pâkına dehrin atılan ışık!
Örtün, evet, ey hâile... Örtün, evet, ey şehr;
Örtün, ve müebbed uyu, ey fâcire-i dehr!