Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Üfle Sönsün Divane

                                                                                                                                       .
                             
 Nakış olduğum tende, leylaklarım açmışken
Naz evimin doruğu, sevildikçe salınan
Tan yıldızı koynuma, asumandan kaçmışken
Yine efkârım figan, buğusundan alınan
 
Çeşmi siyah gözleri, can yanmaz mı bakışa
Firuze taşı gönlüm, el vurdukça renk saçar
Gönül gönülden yangın, yâr kanmıyor yakışa
Mevsimsiz şahlı güller, yedi verenim açar
 
Gecemin Yelda'sına, ipekten atlas serdim
Pembe yanak gamzeler, inciden seçmiş gibi
Muhabbet bağdaş kurup, gönlümce yâre erdim
Ziyan etmem gülüşün, tebessüm içmiş gibi
 
Yâr güftemin perisi, beste olup duruldun
Sanki zümrüdü Anka, doğup dönsün pervane
Gönlümden nazı içip, ahestece kuruldun 
Kızıl rengi soldurmam, üfle sönsün divane
 
Aşkın süt nefesini, salıyorken yellerim
Bala banan heceler, dudaklardan dökülsün
Ellerinin hazzını, alıyorken ellerim
Mihmanına serildim, yalan dilim sökülsün
 

 
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 7
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Üfle Sönsün Divane

GülsenTunçka GülsenTunçka