Amnezi

AMNEZİ

ilkin hafızasını yitirdi bir şiir

unuttu hangi mısraya sakladığını güneşi...

sonra bir yağmurda ıslandı

mavisini çaldırmış bir gökyüzü,

kendi gürlemesinden korktu bir bulut...

zamandan kaçtı bir şair

kendi kalabalığına saklandı

kimseye görünmedi karanlık

indi orta yerine gecenin

büyüsünü yitirdi bir kalem

kendi mahkemesinde kırıldı

bu sevda yordu 

boynunda ilmek..

kendi bileklerini kesti

umudunu yitirmiş bir gül

kendi kınını kesti

yorgun bir kavgada bıçak

şimdi

hiç bir çocuk

ıslanmıyor yağmurda

ve hiç bir şiir

hatırlamıyor beni...

anne...

yorgunum dizlerinde uyusam bu gece...

şimdi yalnızım...

ŞAHBEYİT

FATİH ŞAHİN IŞIK