Azıcık Ben

Akıl fikir havada taşı taşa çarpardık

Kulakları tıkayıp kapıları kapardık

Simgemiz kuvvet idi olmazları yapardık

Sonunda bana küstü kolumdaki güçlerim.

Durup da dinlenmeden tek nefisle gayretim

Kuş ve yılana bakıp yükseklere hayretim

Tekme tokat yiyerek kocadım öksüz yetim

Zamana yenik düştü başımdaki saçlarım.

Körpe umutlarımı zevk aldılar yıkarak

Acıları sakladım tenhalarda akarak

Hayli ömür geçirdim hep çenemi sıkarak

Yıllara isyan etti ağzımdaki dişlerim.

Ego tavan yaparken ekmeği böldüm beşe

Ben Yusuf kuyusunda alem koşarken leşe

Huzur ağaca çıktı kalmadı ruhta neşe

Dumana uçup gitti elimdeki işlerim.

Ağustosta üşüdüm kanım hızlı kaynarken

Büzüştüm bir köşede herkes gülüp oynarken

Gülücükler dağıttım alev alev yanarken

Ummana akıp bitti gözümdeki yaşlarım.

Maksadım okuyarak büyük adam olmaktı

Dost düşman ayırmadan zihinlerde kalmaktı

Sevdiğimin kalbinde dal budak kök salmaktı

Kâbusla sona erdi gönlümdeki düşlerim.

Ahmet Çelik

12.03.2013 / Ceyhan