Gönül tarlamı nadasa bırakmıştım

Ekmeyecektim güya, dinlendirecektim

Kapatmıştım aşklara yüreğimi

Yeşermeyecekti hiçbir sevgi

İnanmayacaktı hiçbir sevdaya

Ama dayanamadım yaşanmışlıklara

Topladım can kırıklarını, hüzün tohumlarını

Belki baharda canlanır umut olur diye

Serptim ellerimle gönül tarlama

Gözyaşlarım sağanak oldu

Durmadan yağdı, sanki mevsiminde yağan yağmur

Yeşermeye başladı hüzün tohumları

Mevsim de iyi gitti, afat olmadı…

Hasat mevsimi geldi, harman zamanı

İnanmıştım bir kere hasat iyi olacak mutluluk biçeceğim

Kurtulacağım hüzünlerimden, yüreğimdeki hazanlardan

Şimdi hasat zamanı

Hüzünlerimi, hazanlarımı biçtim elimdeki orakla

Yığın yaptım gönül tarlamın orta yerine

Yükledim kağnıya götürdüm harmana

Serdim hepsini harman yerinin ortasına

Çakmak taşı gibi

Kinimi nefretimi döven yaptım

Döndüm durdum hüzün ve hazan yığınlarının üstünde

Tek tek ayrılmaya başladılar

Sapla saman gibi

Sonra toplayıp yığın yaptım hepsini

Savurdum yaba ile rüzgara karşı

Mutluluğu alıp götürdü esen rüzgar

Bana yine kaldı hazan ve hüzün

Hiç gülmeyecek mi benim bahtım, yüzüm

Mustafa Karaahmetoğlu

20.03.2013