Bir kadın tanıdım

Nasıl anlatsam ki?

Ondaki boy pos, endam..

Saçları sırma gibi beline kadar

Her teline şiir yazasım geldi

Gözleri… Gözleri yok mu?

Bakamadım, alıp götürecek beni

Deniz mavisi desem değil

Amber kokusu sinmiş üzerine

Gözleri kokusu gibi amber de değil…

Üzüm karası desem, yok…Oda değil

Zeytin gözlü hiç değil

Gözlerine şiir yazasım geldi

Ama nasıl yazacağım ki,

Daha rengini seçemedim…

Peki yüzüne ne demeli?

O kadar masum, o kadar temiz ki

Adeta nur yağıyor

Böyle kadın hiç görmedim!

Melek midir nedir bilemedim

Merak ettim sordum.

“Sen kimsin? Ne iş yaparsın?”

Gülümsedi…

Dişleri inci gibi

Yüzünde gamzeleri belirdi.

San ki masallardan çıkmış bir periydi.

Cevap vermedi soruma, 

O kadar güzel bakışları var ki

Anlam dolu…

Aşk, sevgi, masumiyet ve şefkat

Sanki hepsi var

Anlatsam anlatamam

Resmini çizsem, çizemem! Sözüm geçmez tuvale

Tekrar sordum cevap alamayıcınca

Korktum… Olur ya

Belki de göç zamanıydı 

Belki rüyalarımdan çıkmak için acele etti.

O an gözlerimi kaçırdım

Bu olsa olsa melektir diye düşündüm.

Hemen aklıma geldi, 

Azrail canımı almıştı bile

Doğru ya o da bir  Melekti!

Titremeye başladım, ama

Ölümden  de korkmuyordum.

Düşündüm!

Allah Teâlâ

Ruhları almakla ölüm meleği olarak

Azrail'i görevlendirmedi mi?

Bir an da, “yoksa sen! 

Sen o melek misin?

İzin ver, kelime-i şehadet getireyim”

Diyebildim…

Güldü… Ben… Ben ŞAİRİM!

Ben şairim, şiir yazarım dedi…

Gülümsedim. Şaire mi?

Şiir mi yazarsın?
Ben de...

Ben de ama...

Ben seni hangi satıra sığdıra bilirim?

Sen zaten şiirin ta kendisisin!

Mustafa Karaahmetoğlu

22.03.2013