Kibrit Çöpü

bazen
gitmek istersin uzaklara
çok uzaklara
kimsenin seni göremeyeceği
kimsenin sesini duyamayacağın
uzaklara

hayatına bir yol kenarında
üstüne giymek istediğin bembeyaz gömlekle
başlamak istersin
otostop çekmeye
ve
gitmek istersin uzaklara
çok uzaklara

ve dünya dönerken
kurbağaların boğazındaki şişkin madalyonları
meteliksiz bir insanın kafasından geçen
ekmeğin umutla kavgasını
kutsal olan hiçbirşeyin olmadığı gibi
eşit olan hiçbirşeyin de olmadığı yeryüzünde
herşeyi herkesi ardında bırakmak istersin

ve
gitmek isterken uzaklara
çok uzaklara
seni hep taralı saçlarla görmek isteyen günü
ve
evlilik bekleyen bir kız gibi, düşen geceyi
sarılığı sineklerle çarpışan
sokak fenerlerini
bırakamazsın

dalıp giderken uzaklara
yalnızlığın sana daha sıkı
bağlandığını bilemezsin
bir kibrit çöpüyle yakarsın günü gözlerinde
bir kibrit çöpüyle devirirsin
bir günü daha..

 

S.G