Hicranla Geçen Günleri Hasretle Anarken Ağlarım

Ne vakit bir dalgın can görsem

Uzaklardan halinin serencamında bir vakit kederle eylensem

Düşlerin insicamına ne desem, düşünmenin ufkumda ki gamına ah uzar etsem

Acaba kimbilir deyip, o melül mecalinin perdelerini hiç çekmeden niyaz etsem ve tebessüm ederek geriye çekilsem

Her doğan can beşer olarak varolur

Ancak sosyal denge ve sünnetullahın gereği sabiye her gönül yar olur

Kimsesizlik ne kadar meşekkatli ve elim bir hissiyat ayazında nefeslenemek nar olur

Hazan afakımda timsallenen ibretin şiarında halimin her lahzasına duçar olur, şad-u şevkin icmalinde hazz-ı efkar ar olur

Rabbime ne kadar hamt etsem azdır

Artık ömrümün uzatmalarını yaşadığım hak ve hakikat –ikramdır

Hekimler neler söylemişlerdi, artık yolun sonu olabilir diye nezaketle tenbihlemişlerdi, nasıl meraktı

Refikam ne güzel ve ne kadar zarif bir eda ile bakarken sakın hayı adeta haykırıyordu, opera olmamamı istiyordu

Ey ehlim, gönlümün süruru zevcem

Neden bu kadar telaş içindesin, yoksa gideceğim yerden emin mi değilsin dedim

Gözyaşlarını tutamıyordu, meraklanma Rabbimin huzuruna gitmek için asla kaygılarınla zan içinde yüreğini hırpalama diye tebessüm ettim

Vasiyetimi ve  emanetelerimi tek tek sıraladım, evlatlarıma tahkik ve emr-i bilmağrufu hatırlattım ve sonra yoğun bakımda gözlerimi açmıştım…

Mustafa CİLASUN