Edebiyat ve Kültür Platformu
İki Gün
Gecenin sabahı geleceğe saklamak istemesiyle sonsuzluk girdabında dönen rüzgâr kırmızıya kayan suya doğru elini uzattı. Dalgaların bitip tükenmeyen çığlıklarının yankısı ulaştı kulaklarıma. Tuzlu suyun tokatladığı taşlar ağladı hıçkıra hıçkıra. Sandılar ki güneş daha doğmayacak üstlerine. Her darbenin ardından döküldü yere birkaç damla. Gün boyu uçuşan karanlık sonuna uğurlanan yaşamın arkasındaki gözyaşlarıydı bunlar. Taşlar ağlamayı bilmezler sanırdım ki; bizler insanken ağlamaya ar ederken onlar ağladılar, ben de şahit oldum.
Sanki yıllardır kapalı kalan bir sandık açıldı önümde. Bembeyaz kelebeklerin kanadına tutunmuş uçuşan umutlar vardı tüller içinde. Kim açtı diye düşündüm bir an. Bulamadım, cevaplarımdan emin değildim belki de. Uçuşan umutlar silik izler taşıyordu gözlerimin önüne. Çoktandır unuttuğum, yok saydığım anılar ve mutlu bekleyişler…
Kimdi beni bu sahilde tefekküre daldıran, denizi saçlarından sürükleyip karanlığa hapseden kimdi? Kimdi avucumda sımsıkı tuttuğum gamları karşı dağın yamacına fırlatıp atan? Kimdi mısraları derime kazıyan, kimdi kırık nağmeleri dilim perçinleyen kim di ha, kimdi?
Odamın balkonundan yıldızları izliyorum şimdi, her zamankinden daha parlaklar. Her yanıp sönmeleri zikir çeken dervişleri anımsatıyor. Bir anda ensemi bir esinti yalıyor, ürperiyorum. Tokat yemişim gibi, hem de çelik bir elden, alev sarıyor tüm bedenimi. Kanım çekiliyor parmak uçlarımdan. Utanıyorum insansı düşlerimden, bitmeyen hayallerimden. Yıllardır akışına aldandığım zaman, bir sis içinde kayboluyor. Haykırmak istiyorum, bütün suçlarımı dökmek istiyorum karanlıkların içine. Bir ses duyuyorum derinden “Sus! Sus ve unut! Geleceğe bak, hiçbir şey geç değildir son nefese dek.” Bir avuç gözyaşı geçmişe lehim vuruyor, demlenmeye bırakıyorum şiirlerimi. Ve tek bir beyit dökülüyor gecenin gizemine.
Alevlendi yüreğim titreyen mum ne yapar
Yaklaşan eriyecek içimde bir güneş var.
Afet kırat
Sanki yıllardır kapalı kalan bir sandık açıldı önümde. Bembeyaz kelebeklerin kanadına tutunmuş uçuşan umutlar vardı tüller içinde. Kim açtı diye düşündüm bir an. Bulamadım, cevaplarımdan emin değildim belki de. Uçuşan umutlar silik izler taşıyordu gözlerimin önüne. Çoktandır unuttuğum, yok saydığım anılar ve mutlu bekleyişler…
Kimdi beni bu sahilde tefekküre daldıran, denizi saçlarından sürükleyip karanlığa hapseden kimdi? Kimdi avucumda sımsıkı tuttuğum gamları karşı dağın yamacına fırlatıp atan? Kimdi mısraları derime kazıyan, kimdi kırık nağmeleri dilim perçinleyen kim di ha, kimdi?
Odamın balkonundan yıldızları izliyorum şimdi, her zamankinden daha parlaklar. Her yanıp sönmeleri zikir çeken dervişleri anımsatıyor. Bir anda ensemi bir esinti yalıyor, ürperiyorum. Tokat yemişim gibi, hem de çelik bir elden, alev sarıyor tüm bedenimi. Kanım çekiliyor parmak uçlarımdan. Utanıyorum insansı düşlerimden, bitmeyen hayallerimden. Yıllardır akışına aldandığım zaman, bir sis içinde kayboluyor. Haykırmak istiyorum, bütün suçlarımı dökmek istiyorum karanlıkların içine. Bir ses duyuyorum derinden “Sus! Sus ve unut! Geleceğe bak, hiçbir şey geç değildir son nefese dek.” Bir avuç gözyaşı geçmişe lehim vuruyor, demlenmeye bırakıyorum şiirlerimi. Ve tek bir beyit dökülüyor gecenin gizemine.
Alevlendi yüreğim titreyen mum ne yapar
Yaklaşan eriyecek içimde bir güneş var.
Afet kırat
İki Gün başlıklı yazı Afet Kırat tarafından
16.04.2013 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 7
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.