Gönlü Bahşedene Bak Yoksa Vuslat Çok Uzak

Ne vakit gönlüme bir hüzün düşse

Nazarım başkalaşır, içime bir ürperti nüfus eder

Temaşa ettiğim ve yakinen bildiğim canların bitmeyen telaşı

Dinmeyen gamı, alıp götüren efkarı, yalnızlığa sürükleyen muhabbetsiz hali ve umudu solduran yılgınlığı düşündürür

İnsan önce kalbini ihmal etmemeli

Akıl şirazesi ve vicdan muhasebesi bilgiyle anlam bulan kıymettir

Yalan ve yanlış üzerine her ne ikame edilmişse, eden nefes için ne büyük bir yanılgıdır

Akıl ve izan muvazenesi, vicdan ve irfan mertebesi, iradenin hakikat üzere hasredilmesini ve inşirahla karar verilmesini hak eder

Her canın heva ve hevesi vardır

Olması tabi olan bir vakıadır ve fakat hak üzere olması şarttır

Zaaflar ömür boyu nefesi terk etmeyen hicrandır, zaten bilinç tazelenmesi luzum-u adımdır

Ecel kapıyı çalmadan, hastalık bedeni sarmadan, nefes bizar olmadan, kalp ve akıl aşkın vecdiyle kitab-ı celilin hikmetine ram olmalıdır

İman ettim demekle iş bitmiyor

Azim ve merak aklının ve kalbinin gerekçeleriyle tabi olmasını istiyor

İnsan en mütekamil bir varlık iken neden sahibinden bu kadar uzak ve bir vehim içinde olması yönünde hareket eder, sual dinmiyor

Bazen, gül gibi mümbit bir zarafetin, tebessüm misali şefkat ve muhabbetin, hakiakate götüren akıl ve iradenin bilgiye ve tatbikine neden bikarar içinde kalır diyor

Mustafa CİLASUN