Ten Kırıklarıdır Fetih_el Sinhâ

TEN KIRIKLARIDIR FETİH_EL SİNHÂ

Benliğimin çocuk oyunlarında

Sevdim…

Yudumladığım ilk içki gibi

Buruşturdum aşka teni

Umuda

Kokusunda yandığım, genzimin çığlığı

Dağarcığımın dilsizliğinde

Tutuşurum utanca

Yalnızlığın mehtabında

Ay'a eş ışıkta olamadım

Güneş'e cinas sıcaklık

Beslemedim bestelerimde

Ne de Eylül'e inat

Ağaçlarda yeşillendim

Kabullendim

Her şeyi kendi akışkanlığında

Bir Sen

Kabullenemedin

Kılı kırk yaran hırslarınla

Küçük mutlulukları

Fazlasını beklememişti, özlememişti de

Sen, Sen olmaktan aciz

Sen, Sen olmaktan yoksun

Sustun

Gittin

Yalanlanan bizlerden

Unuttun yaşananları

Şimdi bir mezar

İki defin sıcaklığında

Yatmış beyaza, güleç yanlarımızdan

Tohum bırakmış toprağa

Can özlemi, hırs dikeni

Öptü alnımdan işte, ölüm

Issızlığında

Bulutun memelerini emerken

Küskün bir Eylül gecesinde

Öldüm

Düştü

Toprağıma rahim

Rahmime can

Canıma ölümler kondu

Sen gittin

İstanbul sustu

Ölümlerden doğdum

Unuttun mu Fetih_el Sinhâ!

Zinhâr!

Sensizliğin tokadın da

Kendimde bir şiire düzce, düzmece

Onursuz küstüm

Argo edebiyatında sana

Sana boğuldum

Beline kuşak belledin ki

Bir silahın arzusunda kutladık

Doğumlarımızı

Özledim

Mum ışığında titrek nefesinle oynaşmayı

Dil oyunlarında şiirlenmeyi

Hücrene yatmayı

Ten çarşafında bürüklenmeyi hayata

Sende yazdım

Doğu şiveme has, yürekçe sevmeyi

Oysa ihanetine kalem oldum

Mürekkep yalamışlığımın morunda

Acıdı canım

Sen gülmedin

Kıvrımlarını ezberlediğim yüzünle

Yüzsüzdün sevdalığımda

Ve Ben Seni henüz geçemedim içimden

Dışımda çiziktirdiğim yâr(a)

Kanayıp durur

Durur aşka

İnatla

Nasıl bir sarhoşluksa aşk

Anason kokulu dudağımda devrildi kadehler

Bir bir, gırtlağın girdabında döner

Kalem tutuşur, öpüşür kağıt nefsime

İliğime inen şehvet

Çizmesini çamura yatırır aşk Fetih'i

Bildim ki!

Lekesin cana,cananıma

Git

Duygu işvemden uzağa

Git

Açılsın dil_i rüyalar geceye.

NURGÜL OCAK