Sensiz Yaşam

 94.SENSİZ  YAŞAM  (hz.2010-Kadıköy)

İstesem  de  göremem,  saramam  artık  seni,

Gözyaşlarımla,  sarınca  sana  beyaz  kefeni.

Desem  ki  kimsesiz,  yalnız  bırakma  beni,

Netice,  mecnun  oldum,  deli  oldum,  deli!

Birlikte,  elli  üç  yıllık  bir  ömür  sürdük,

Zaman  geldi,  ateş  olduk,  kor  olduk,

Nasipmiş   ki    bir  ara, seyyah  olduk,

Yurt  içi,  yurt  dışı,  nice  güzel  yerler  gördük.

İnsan  fani  imiş,  bir  varmış,  bir  yokmuş,

Yokluğun  kâlbime  saplanan  zehirli  bir  okmuş!

Teselli  etmek  isteyen, çırpınan  dostlar  çokmuş.

Bu   beden  yalnız  kalmaktan  çok,  çok  korkmuş!

Öldüğün  ânı  her  gün  defalarca  yaşıyorum,

Duygularım,  o  kadar  güçlü  ki  şaşıyorum,

Teselli  arıyorum,  dağlar,  tepeler  aşıyorum!

Yanında  durgun  suydum,  şimdi  sel  olup  taşıyorum.

Sana  aşık  olup,  pek  çok  sevince,

Sana  özlem  duyarım,   dışardan  eve  girince,

Hele  bir   de  giysilerin,  resimlerin  görünce,

Yüreğim  hepten  sızlıyor,  inceden,  ince!

Bence  maksat,  sevmekse  eğer?

Acı  çeksem  de  her  türlü  cefaya  değer!

İstersin  ki  sevgilin  devamlı  yanında  olsun,

Ama, sevdiğin    kâlbindeyse,  bence  ne  fark  olsun?

(Şiirlerime  güzel sesiyle değer kattığı için

 Güzin hanıma teşekkürler)