Suçluyum

(30 aralık 2009 Kadıköy)

Seviyorum  dedin, peşinden  koştun,

Seviyorum  dedin,  boşuna  coştun.

Öyle  bir  ümitlendin  ki,  sanki  sarhoştun.

Ne  yapsan, ne  etsen,  ,  Onun   için,  sen  artık  boştun.

Duydum  ki,  senelerce,   ardından,  gözyaşı  döktün.

Adaklar  adadın,  sonunda,  boynunu  büktün.

Kâlp  krizleri,  kâlp  ameliyatların,

Şükret  ki  Rabbine,  yere  bastı  ayakların.

              Ben  de  seni  teselli  edemedim,  yoktum  meydanda,

Benim  teselliye   ihtiyaç  duyduğumda,  karşıma  çıkıverdin,  bir  anda 

Kendimi  suçlu  hissediyorum,  acaba  neden?

Ben  olmalıydım,  herkesten   önce,   sana telefon  eden.

Kaderimiz   aynıymış,  Allah  yazgısı,

Yalnızlık  duygusu  sarınca  bizi.

Çekilen  acıların   elbet  ki  kalacak  izi,

Keşke   gözyaşı  dökerken , avutsak  kendimizi!

(Şiirlerime  güzel sesiyle değer kattığı için

 Güzin hanıma teşekkürler)