Tükendi Ömrüm, Şimdi Geriye Ne Kaldı!

Nazarım nerede bir hastaya ilişse

Huzurevinde bizar bekleyen yaşlı nefeslerin halini düşünse

Hizmet eden canların hassasiyetten yoksun tavırlarıyla yüzleşip, boyun bükse

Solan, hazan olan umutların uktelerini hakkıyla dinleyip, derleyerek insanlığa aşikar eylese diyorum

Artık geriye kalan neler var

Suya ve aşa muhtaç nefis, aklı ve izanı ne hale geriyor bir bak

Geçmişte kalanlar, hesapsız yaşamak, güç ve kuvveti bir şey sanmak, mizanı unutmak ne müthiş ar

Neye değerdi, paye uğruna esir olmak akıl işimiydi, edep ve muvazeneden uzak durmak nasıl dramatik bir fark

Sevgi vefayı ve feda olmayı ister

Nefsi emmarede bulunan ve bu hal üzere yol alan neyi diler

Ruh ve kalp inşirah için firkatin vaktini bekler, aşk kendi yolunda yok ol, der

Böyle bir sevdaya ram olmuş kalp, itminan içinde ki halin deminden edebin vecdiyle kal eyler

Artık mezarlıklar mesire yeri oldu

Düşler harap olurken, düşünceler bilgi ve görgüden çok uzaktı

İnsan haya etmeyi bilmezse, ibrete karşı kayıtsızlığı garipse, nefsine esareti şarttı

Ölüm, düşünebilen, idrakin hassasiyetine kanaat getiren, insan olmayı, hakka kul olmayı yeğleyen can için ne ülfetli bir zamandı

Mustafa CİLASUN