Hangi Prangayı Kırıp Atayım Esaretten Kurtulayım

Ne kadar vehmetsem

Her aczimde sığınmak için himmete nazar etsem

Bir şefkat sağanağının hasretiyle sinemde ki ıstırabı sabırla kal etsem

Biliyorum dinmeyecek sızım, içimde çırpınan bu sahrada bilmem ki niye yalnızım

İnsan umut içinde yaşıyor

Her heves sessizlik içinde birşeyler mırıldanıyor

Gözler neyi arıyor, gariban nefesler niçin biçare halde burukluk yaşıyor

Haykıran, kakkaha atan, kimseyi gale almayan, nefsiyle avunan zabitler hırlaşıyor

Uzak bir yerden ney sesi geliyor

Ne kadar suhuletli bir nefes hicranla hüznünü ayan ediyor

Boynu bükük, gözler sönük, dili lal olmuş, nefes perdeleri aralarken içim gidiyor

O an tuval üzerine bir resim yapmak istiyorum, gönlümde yeşeren sevinçci paylaşmayı diliyorum

Yaşlı bir adam otutdu yanıma

Çekingen ve kırılgan bir tavırla, ürkek bakıyordu etrafına

Bana dikkat kesildi, bir müddet sessizce nazar etti ve ey oğul nerelisin dedi, bir anda

Amcanın görünen hali yüreğimi acıttı, çaresizlik içinde aranan nefesleri gözler önüne serdi, dertliydi nasıl inanıp muhabbet edecekti kuşkularıyla

Mustafa CİLASUN