Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Vazgeçemiyorum


Ayın matem tutmuş halinde aradım seni
Karanlığın kendini aydınlığa bırakışında
Somut resimlerin soyut resimlere hasretliğin De vazgeçemiyorum bilirsin en umulmadık Zamanlarda

Sana sesleniyorum duyuyor musun sesiz Geceler de umudunu yitirmiş çocukların Çığlığın da üşüyor yalnızlığım üşüyor bedenim
Kendini kaybetmiş bir kuş gibiyim
Ne tarafa gitsem hangi tarafa savrulsam
Seni düşünüyorum

Ve düşüyorum yollara sorgusuz  sual siz 
Bir nebze olsun kokunu alabilir miyim diye Sonuç yine aynı hüsran çukur derin 
Yoksundur bedenler lakin seni senden çok Yaşamak istiyorum yokluğun beni avutmuyor viran olan şehirlerin aydınlığı vurur yüzüme Yüzüne bakamıyorum kaybolmak feryadım Olsun yalnızlığım ve ben vazgeç emiyorum

Yokluk kendini yitirmiş sanki geçmişten Geleceğe hep seni sorar devamı ise bende bir Umut hadi çık ta gel dargın vücudum hep seni Sorar neredesin ve ben vazgeç emiyorum Çünkü yoksun çünkü vazgeç emiyorum çünkü Vazgeçilmezimsin çünkü elinsin çünkü

Vazgeçemiyorum 

04.07.2006

İbrahim KANDAMAR
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 1
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Vazgeçemiyorum

 Mavihüzün Mavihüzün