Kendine Gel

Gönlünün hislerini doğru aktar meclise,

Sazlar akortsuz çağlar, baykuşu üzemezsin.

Güllerin kavgasıyla oluşmasın hadise,

Mevsimler matem döker, hüsranı ezemezsin.

Tezgâhlarına doku bitimsiz deryaları,

Alevlendir sözünde tutuşan hülyaları,

Geceler yaklaşırken söndürme ziyaları,

Akşamlar kasvet yığar, kâbusu çizemezsin.

Zulme meftun olup da meyil verme şeytana,

Kalbinin otağını dönüştürme zindana,

Işıkların yanarken zehir verme dermana,

Kalırsın fanuslarda, endamı çözemezsin.

Sözlerinden hızlıca söküp durma sohbeti,

Dudağın nuru yaksın, eksiltme letafeti,

Yığ şimdi tövbeleri, yetim yapma mabedi,

Dillerin sükût eder, hikmeti dizemezsin.

Âlemin kargaşası bozmasın meskenini,

Ellerine ördürme güllerin dikenini,

Şeytanın aleviyle yaktırma bedenini,

Beklediğin nurları gönlüne süzemezsin.

Pervane'yi duymazsan doğruyu bilemezsin,

Rahmetlerin içinde ölmeden ölemezsin,

İçinde yaşattığın sancıyı silemezsin,

Kalp gözün açılsa da cenneti sezemezsin.