Yemin

YEMİN

Bir çocuğun bakışında

Seni bırakıyorum evrenin yalnızlığına

gelişinde kendi izimi de kayıp ederek

sonra yatalak olan güneş ve ayı bağrında söküp

kendinden geçmiş gözbebeklerimde

iki düşün hesabını göreceğim

yok diyorum

ellerimi ayaklarıma vebal bırakan sevinçlerim

iki cümlenin peşine takılan

onca şiire de belimi yaslatıp eh dedirteceğim

bağışlanmaz günah kaygısında olsam da

iki körün yüreğinde ne varsa

bin bir gecede fener yapıp

yürü senden önce geçenlerin arkasında

olduğundan sessizce bağıracağım

sanılır ki her şey süt liman

zaman işte bu zamanadır kavgası

kayıp edenden sıyrılıp kazananda

kendime paye çıkarıp,

kimseciklere de uymayacağım

artık sevmeyeceğim

korkuların asilliği bende fikir bozumunda

darağaçlarına ilk tekmeden sonra

ikincisinde dönüp bakmayacağım

ölsün benden ölüm diyorum...