Düşündü şa
ir, insanlar garip... Ve bir muzdarip girdi odaya;
Baktı elindeki çiçek dolu vazoya.
"Bu güller," dedi,
"Sizin hepsi."
Süzdü odayı düşünceli bakışları,
Sarardı güllerin yaprakları.
Ve bağırdı muzdarip deli,
"Siz yaptınız!" dedi.
"Kininiz söndürdü bu canım gülleri,
Nefret ve şehvetle baktıklarınız gibi."
Baktı şairin gönlüne,
Ateş püsküren gözlerle.
"Sen!" dedi, "Akıllı adamsın!
Lâkin umudu söndürüyor yazdıkların.
Kendi karanlık dünyana alıyorsun,
Çevrendeki her şeyi.
Yalnızlık hissiyle boğuyorsun,
Kalbindeki cevheri."
Sustu deli, aktı yıllar,
Umudu boğdu yalnızlıklar.
Siyah bir ışık aydınlattı geceyi,
Ne gece, ne de şair unuttu o deliyi.
Ve gönüllerde daim bir umut kaldı,
Bundan dolayı insan, bir ömür boyu yol aldı.
(
Şair Ve Deli başlıklı yazı
LordBozkurt tarafından
21.06.2013 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
