Çocukluğum

ÇOCUKLUĞUM

Hey gidi günler hey.

Şimdi herkes ağa,

Herkes bey.

Şimdi bana sorsan ki:

Ne oldu? Zorun ney?

Ben de derim ki hiç.

Geçmişi hatırladım da,

Anlatayım ben size.

Çocukluğumdan başlayayım söze.

Hep gurbete giderdi babalarımız.

Yoktu bizim kumandalı arabalarımız

Ve de ışıklı ayakkabılarımız…

Biz Trabzon TOR lastiği giyerdik,

Eskiyince topuğunu keserdik.

Teker yapardık,

Onu da bulamazsak;

Bir teneke kutunun kapağını

Mastanın ucuna takar,

Dodorot yapardık.

Ama biz yine de mutluyduk…

Yoktu bizim mp3lerimiz,

Cep telefonlarımız.

Bize yeterdi kibrit kutusundaki

Eşek arısının vızıltısı.

Bizim mesajımız,

Bir ıslık cıvıltısı.

Islık sesinden anlardık,

Bizi kimin çağırdığını.

Ama biz yine de mutluyduk…

Yoktu bizim çikolatalarımız,

Keklerimiz krakerlerimiz…

Bize yeterdi iki bisküvi,

Arasında bir lokum.

Veya Maşuk Emmi' nin bakkalından

Tanesi on kuruşa aldığımız,

Sarı sarı kurabiyeler.

Ama biz yine de mutluyduk…

Bizim beslenme çantamız da yoktu:

İçinde şeher ekmeği veya poğaça,

Arasında salam sosis sucuk.

Olmadı beyaz peynir domates…

Bize yeterdi azık olarak:

Bir parça kuru ekmek.

Bazen yanında kavanozla,

Biraz yoğurt.

Ama biz yine de mutluyduk…

Yoktu bizim cicili bicili,

Montlarımız paltolarımız elbiselerimiz…

Botlarımız adidas veya nike'larımız.

Bize yeterdi anamızın,

El emeği göz nuru döktüğü,

Tiftik gugulu eldiveni,

Yün çorabı kazağı.

Ama biz yine de mutluyduk…

Mutluyduk çünkü:

Bizim dünyamız dardı,

Ama sevgimiz saygımız vardı;