Anam

ANAM

Yanımdayken kıymetini bilmedim
Yoksa kusuruma kaldın mı anam
Senden ayrılalı bir gün gülmedim
Sende acılara daldın mı anam

Duman inmiş durma dağın başına
Hasret kaldım ekmeğine aşına
Dün sabaha doğru mektup kuşuna
Name yazıp verdim aldın mı anam

Muhtacım ben sana bu genç yaşımda
Nereye gitsem hasretliğin peşimde
Hasta gördüm seni dünkü düşümde
Gül gibi sararıp soldun mu anam

ZİYANİ’ eriyor gurbet ellerde
Gözyaşı kurudu akan sellerde
Sıla tarafından esen yellerde
Kokun geldi selam saldın mı anam

Öztürk Erbek