Son Perde

Son Perde...

Sanma, hayat hep tozpembe; grisi, hem siyahı var!

Çile dolu ise heybe, çilekeşin çok âh'ı var.

Tâlih başa tâc olsa da, ebedî sürmez saltanat

Lokman'dan ilâc olsa da, ecele kurulu saat!

Feryâd ile başlar hayat! Gözü yaşlı doğar insan.

Bazen esir düşer, heyhât! Bazen ye'si boğar insan.

Gam yükünü yüklenince, gözden akan, sele döner

Dertler derde eklenince, en son umut bile söner.

Onmaz derde olmaz çare, gezdirir garip, âvâre

Kimi ağlar sessiz sessiz, içten içe yanar; issiz

Ne kor vardır, ne kordan iz, bilmeyen sanır ki hissiz.

Dilde âh'tır tek emâre, "ar" der etmez aşikâre.

Dertler vardır, gören şaşar, "gönül" denen bendi aşar

Sökün edince gam keder, düşünmez ki "eller ne der? "

Hesap çıkarınca kader, boyun büker, taksit öder.

Yüreğinde acı pişer; göz, "pes" eder, dere taşar.

Coşkun ırmak ise gönül, inlemek, ne ayıp, ne zül

Esince hüzün rüzgârı, kimi, ağlar zârı zârı

Doldursan kalbine karı, geçmez efkârının harı

Kasvet kokar bağında gül, dertli öter yaslı bülbül.

Sitem dökülür dilinden, hüzün yansır kandilinden

Kurtulsa gamın elinden, yeniden doğar külünden.

Bağında her hazân esen, fırtına hiç dinmez sanır

Bahtından ümîdi kesen, bezer, canından usanır.

Figüranız her birimiz, bir tiyatro sahnesinde

Belli değil kaderimiz; sır, toprağın sinesinde.

"İnsan" denen âciz beşer; bilemez, hayır ne, ne şer

Günler geçer üçer beşer, son günde son yaprak düşer!

Oyun biter, perde iner! Sükût eder dilde kelam

Gözlerinin feri söner; "ölüm" tek gerçek vesselam...

Mecit AKTÜRK