Zamana yolculuk yaptım

Çocukluğumuzda dilden dile dolaşan

Şiir aklıma geldi…

Seni Seviyorum…

Doğru ya! Seviyorum… Ama kimi?

Evet! Kimi diye sorsalar, anlatamam

Cümlelere sığmaz, anlatılması mümkün değil

Adı aşk işte… Anlatılanı anlamak için

Aşkı yaşamak lazım…

 

 

Göremesem içime hüzün çöker

Gözlerim yollarda kalır

Bazen nereye baksam karşımda o vardır

An olur nefes alışlarım sıklaşır

Kalp ritmim artar

Seviyorum işte birini..

Aynaya bak! Tıpkı sana benziyor

Sanki yazılan tüm şiirler sana yazılmış

Öyle ya!

Sonu mutlulukla biten öykülerde de

Sen varsın!

İşte o an bir tuhaf olurum

Seni seviyorum ben ya!

Senden gelen acıyı da

Seviyorum…

 

Hani bazen yağmur yağar ıslanırsın ya aptalca

Aksın gözyaşlarım umurumda değil

Yanaklarımdan süzülürken, dudaklarımı ıslattığında

Tuzlu tenini öptüğümü hatırlatır bana.

Huyum kurusun…

Hani…

 

**En güzel aşk zor olan** demişler ya

 

Ben zoru seviyorum

Anlatmak istersin, anlatamazsın!

Ulaşmak istersin ulaşamazsın!

Görmek istersin göremezsin!

Yaşamak istersin yaşayamazsın!

İşte bu yüzden ben..

Anla işte çocuk aşkı ile masumca

Seni çok seviyorum!

Hemde kocaman seviyorum…

 

Mustafa Karaahmetoğlu