Tohum

Sarp vakitlerin mahremi

Dağ belinden süzülen ak perçemli nehirler

Yüksek seslerin çıplaklığını örten siyah kanatlarm

Tanrının kalbindeyim

Gözyaşlarımın yarısını sakladım

Yarısını attım kahkahalarımın

Korkuların kıskacındaki bütünlüğüme

Yarıma tutkun derin özgürlüklerimle sislendim

Toprağa tutundukça köklerim

Varlığımın sırlarında gizlendim

Şaha kalkıyor  ruhlar

Esaretten çözülmüş yeminli sözlere…

Gemin dilinde bıraktığı metalik safradan bihaber

Tanrının rahmindeyim

Bulutların sürmelediği aşk

Tütün tarlalarından parmaklarımda kalan zift

Bir parça ateş hercai bir pervane biraz duman

Ya ben ?

Topraklarımı işgal eden eril dünyaya baş kaldıran ben

Kadın sözcüğündeki harfleri dişilik çarklarında törpüledim

Ve Tanrının tek kalan tohumundan dünyaya indim

deniz güneş