Gitmiyorum hiç bir yere. Buradayım ben; hiç olamadığım ama artık olacağım yerde. Mutluluğu sığdıramayacağım günlerde, saatlerde ve hatta bazen saniyelerde.
     Hüzünler taşıyor içimden son günlerde, istesem de sığdıramıyorum geriye kalmayan kıyıya köşeye. Her hüzün biraz daha olgunluk katar oldu, bir bütün daha ne kadar parçalanabilir diye düşünürken durduramadım. Yine kayıplarım oldu ardı ardına. Ve sonra usulca oturdum kaldım olduğum yere. "Benim hala kaybedecek bir şeylerim var", olmayan şey umut görülmeyense gelecekten gelecek olanlar. Mutluluğun resimleri bizleri bekliyormuş meğer var olmak için, bunu öğrendim sonralarda. 
    Hala en büyük yalnızlığımız küçükken izlediğimiz çizgi filmlerin reklam araları değil biliyorum. Aslında özlemin başka bir adını koy deseler hiç tereddüt etmeden "çocukluğum" derim. Ama çocukken kurduğum hayallerim..? Onlar gerçekleşmek için kahramanlarını beklerken, mutsuz birer soytarı olarak kalmak aptallık. Ötesi de var içimde, çok daha beteri de. Şimdilik kendime fazla bencillik etmiyorum sadece. Israrla kaçıyorum gürültüden, kalabalıktan ve gereksiz olan her şeyden. Benim beni düşünmeye, beni anlamaya ihtiyacım var. Anlatacağım bir benliğim olmalı en güzelinden, bir şeyleri gerçekten ifade edebilen bir "ben" gerek bana. 
     Sonra gülmeyi öğrendim. Çok güzel gülmeyi değil, çok içten gülmeyi. Mutlu olabilmeyi, susabilmeyi, biraz sevebilmeyi biraz da özlemeyi. Mutluluğu sevdiklerim, susmayı düşüncelerim, sevmeyi masumiyetim ve özlemeyi ulaşamadıklarımla öğrendim. Dahası var ama zamanı da yok değil.
Şimdiler de aydınlığa yürüyorum kendimi hapsettiğim karanlığı terkederek. Karanlık küsüyor gidişime, içim burkuluyor alışmışlığımdan. Duruyor düşünüyorum sonsuzluklarımda, "bu hayat yaşanmaya değer" diyor gözlerimi kısıyor ve gülüyorum çekingen dudaklarımın arasından. 
     Kaybetmişliği kabullenmek için henüz çok erken, unuttuğumuz gülüşleri ezberleme vakti geldi de geçiyor bile.

                                                           http://abdullahyavuz06.blogspot.com/