Gecenin Karanlığına Süzülen Yalnızlık

Bir karabasan gibi çöker acımasızca,

Gecenin karanlığına süzülen yalnızlık.

ne yılların tadı var artık bundan sonra,

ne de beklenen günlerin özlemi vardır.

Gecenin karanlığına süzülen yalnızlığın gölgesinde.

Gönül bahçemizde hüzün çiçekleri açtırır sarmaşık sarmaşık.

gönül bahçelerinde göz pınarlarını coşturarak kurutur acı acı hıçkırık.

Ümit yelkenlerimiz üşür duygularımız üşür.

Sabır dualarımız karanlıklarda kaybolur vaveyla vaveyla.

Ellerimiz tutunacak bir destek arar, gözlerimiz umutla özlemle,

sahnededir artık küskünlüklerin öfkesi, beklentilerin hırçınlığı,

hayal kırıklıklarının çırılçıplak acımasız gölgesi,

duygu çıkmazlarında bocalamalar, pişmanlıklar, içinde düğümlenip,

kalan isyanların başoyuncusu  sahnededir.

Kapanır perde.

Seyirciler şaşkın bakışlarda dökülen iki damla hazin gözyaşı.

Bir karabasan gibi çöker acımasızca,

gecenin karanlığına süzülen yalnızlık devam eder.

Küskünlükler barışmadıkça, beklentinin kanaati olmadıkça,

duygulara gem vurmak terk edilmedikçe,

aşkların özgürlüğü için prangalar çıkarılmadıkça,

Çıkaralım prangaları küskün beklentileri umuda dönüştürelim

 İşte o zaman biter bir karabasan gibi çöken acımasızca,

gecenin karanlığına süzülen yalnızlık yok olur gider.

Her şeye rağmen özgürce mutluluklar yaşanır,

bir ömür boyu dolu dolu.

Sevdalara attığımız ilk adımlarımız, hayat boyu unutamayacağımız,

yaşanmışlıkların başlangıcı olacaktır mutluluk ve huzur dolu.