Ya Hep Gel Bana Ya Da Git Sonsuzluğa

 Ya Hep Gel Bana Ya Da Git Sonsuzluğa

 Sen hayatımdan çıktıktan sonra ne önce kaldı ne de sonra

Kendimi kalabalığın ortasında bir başıma buldum

Daha az gülüyorum artık hatta bazen hiç gülmüyorum

Geceleri uyumuyorum, sabahları erken kalkıyorum

Ve hep seni düşlüyorum

O kadar işlemişsin ki ruhuma

Gündüz aklımda gece de rüyalarımda seninleyim

Hep aynısı bende en son gördüğüm gibi

Gözlerin kısık ve kahverengi, gülüşün muhteşem ve delirtici

Bakışların ise iç yakıcı ve kahredici, işte sen!

Sen busun sevgilim, sen muhteşemsin

Hatırında mıdır bilmem, ben sana ‘muhteşemim’ derdim

Sen ise mütevazıydin ‘hayır ben muhteşem değilim’ derdin

İşte o anlarda ben daha çok severdim seni

Daha çok işlerdin aşkımın kıvrımlarına

Daha derinden saldırırdın ruhuma

Ve sana bağlandığımı o anlarda kabul ederdim

Beni benden ederdin, hep derttin, hep hederdin aslında

Ama o kadar kenetlenmiştim ki sana

Şimdi çok zorlanıyoruz kalbimle sensizliğe alışmaya

Teflonumu yanımda gezdirmiyorum mesela artık

Numaramı değiştirdim ve numaranı sildim

Alışmak için, kabullenebilmek için artık olmadığını

Seni başkalarına anlatırdım ya abarta abarta

Artık senden hiç konuşmuyoruz

Çünkü artık konuşmakta gelmiyor içimden

Sen benim son hikâyemdin ve mutsuz bittin

Ne anlatabilirim ki artık onlara senle ilgili?

Gittiğini mi, şu an başkasının elini tuttuğunu mu?

….

Ne güneş bana doğuyor gibi artık

Ne de bu beden bana ait gibi

Sensiz oluşumla, dayanamadığımı biliyorum sadece

Tek yaptığım şey ruhumu artık terk etmeni dilemek

Elimden gelende bu ya;

Ya hep gel bana ya da git sonsuzluğa

M EHMED

( Eski bir karalamaydı dostlar, bazı kısımları çıkardım saçmalamışım, artık sadece şiirsel bir değeri var bu satırların bende, demek ki artık sonsuzlukta… Bu şirin ikincisini önümüzdeki günlerde beğeninize sunacağım… Şiirle … )