İzmir İn Saat Kulesi Yalnızlıkları

  Resimlerde gördüğüm saat kulesi içim gibi yalnız bu akşam. Dışı gibi kalabalık etrafım, içim gibi yalnızım.  Etrafındaki kaldırım taşları çığlıklarını saklıyor gözlerimde. Ağaçların gözyaşları ha aktı ha akacak. Öyle derinden bir hüzün bulaşıyor kaburgamın sol tarafına.

  Binaların benizleri solgun görünüyor, kimse konuşmuyor bu akşam benimle. Soğuktan kızarmış bir burun mu tek derdim yoksa yalnızlık mı? Kimsenin gözleri senin gibi bakmıyor, anlasana! İçim saat kulesi gibi, dışım kalabalık…

  Denizin kokusunu getiriyor rüzgâr, tenime karıştırıyor. Dilime serenat yapan suskunluğum, kalemimi yüceltiyor bir anda. Döküyorum beyin çuvalından cümleleri beyazıma. İçimde saklı kalmış melankoli gülüşler belli belirsiz gülüyor yakından yakına. Uzaklıklar bana göre değil. Bir aşağı bir yukarı dönüp duruyor yalnızlık. Kime sorsam aptal aptal aptal yüzüme bakıyor. Sessizliğin nicesi bürümüş her yanımı.

  Başımı kaldırıyorum gökyüzüne, bu kentte yıldızlar bile küsmüş sanki bana. Gökyüzü siyahını giyiyor ben baktığımda. Üşüyorum… Kaldırım taşlarına düşürüyorum gözlerimi. Karıncalar evlerine çekiliyorlar.

   Evet evler…

  Bir sıcak yuvaya hasret hasret bulaşıyor, sıcak bir tas çorbaya, küçük bir sohbete…

  Gitmek istemiyorum.