Muhammes Nefse Hikmet İnmiyor

Sağdırırsın gönle mâtem, gözde yaşlar dinmiyor;

Yol verirsin kahra sık sık, bağda kuşlar dönmüyor;

Sevk edersin dehre hüsran, bağra nurlar sinmiyor;

Câna yığdın derbederlik, sözde hicran sönmüyor;

Sâkilerden almışın kor, nefse hikmet inmiyor.

Meclisin bağrında dert var, can buluttan görmüyor;

Gözdeler hüzzam yakar hep, zehri sık sık dürmüyor;

Aşkı yeksân ettiler, sazlar hevesler sermiyor;

Sûzinaklar nâle yükler, fasla bülbül girmiyor;

Sâkilerden almışın kor, nefse hikmet inmiyor.

Lebde vuslat tütmüyor, sevdayla yanmaz dillerin;

Bağbanından gelmiyor şevk, inliyor bülbüllerin;

Esmiyor meltemli rüzgâr, şimdi cansız yellerin;

Çağlatırsın kahrı her gün, bitmiyor müşküllerin;

Sâkilerden almışın kor, nefse hikmet inmiyor.

Rintlerin kasrında artık yanmıyor nur şûleler;

Canda maksat çağlıyorken, söyledin hep nâleler;

Almadın sen feyz Nedim'den, elde tütmez lâleler;

Yaptırırsın zehri derman, gözde bitmez jâleler;

Sâkilerden almışın kor, nefse hikmet inmiyor.

Yığsa kor Pervâne candan nur gazeller şehrine;

Âsumandan şevkle rahmet gelmiyor hiç nehrine;

Aşkı bağdan kaldırırsın, yön verirsin zehrine;

Girse mâhın gönle sık sık, dert dökersin nehrine;

Sâkilerden almışın kor, nefse hikmet inmiyor.

(fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lün / )