553 Koğuş

Boş bir ağıt yaktım duvara

Feryat figan ağladı bana

Zindanım artık dost bu cana 

Almakta zorlandığım nefes, genzimi yakmakta

Hey gardiyan burası  553. Koğuş içerisi loş mu loş

Burada kalanın hali nahoş

Ayak ayak üstünde,keyfin hoş mu hoş

Gözün zulme seyir olmuş

Yukarıda yok zerre ışık

Ses olsa olurdum maşuk

Göğün rengi zihnime eşik

Burada dünyam oldu değişik

Saçım, vücudum her yanım bana yabancı

Dün ağladı duvarım

Bugün karanlığa uyandım

Bakın bana bakın

Cenazam 553. koğuşa yakın

Ne anam var ne babam

Parmaklıklar ardında

Musalla taşında duran

Gömülmeye hasret cenazem 

Gök  gülüyor semalardan

Işağa kavuştu  bedenim

Özgürlüğüme  gitmeliyim

                            HATİCE TML(08.09.2013)