Kalemim

KALEM’İM

Sıladan ayrılıp yâda düşünce

Kemirir beynimi hasret düşünce

Bir sızı saplanır inceden ince

Onunla yazarım ben selamımı

Bu yüzden severim ben kalemimi

Oda benim gibi gözü yaşlıdır

Ne söylesem yazar ağır başlıdır

Yarda onun gibi kalem kaşlıdır

Böylece çekmiştir hep nazarımı

Kalem mamur etti bağ gülzarımı

İlham gelmez ise ne yapsın kalem

İçinde saklıdır koca bir âlem

Biterse mürekkep bırak ben ölem

Kalemim küserse kaz mezarımı

Onunla yazarım efkâr zarımı

Mavisi siyahı çeşitli rengi

Dünyada kalemin bulunmaz dengi

ŞİİR yazar isem bulur ahengi

Dökerim kâğıda yakan harımı

Kalem söndürüyor Yürek narımı

EVRENİYİM kalem çeker kahrımı

Yazar dindiririm gönül ağrımı

Ondan ayrı kalmak yakar bağrımı

Kalemi sevmemek akıl kârımı

Uğruna veririm bütün varımı