Kırmızı Rugan Ayakkabılarım

 KIRMIZI RUGAN AYAKKABILARIM

Kahramanıma

Bir buruk olurum bayramlarda ya da bayram dendiği zamanlarda. Çünkü her bayram gözüme toz kaçar; çocuk gibi gülemem, çocuksu coşkumla bayram kutlayamam. Yüreğimde bir yerlerde, bir bayram sabahı, annesinin acı çığlıklarıyla uyanan kırmızı rugan ayakkabılı, ekose etekli, gökyüzü gözlü, minik bir kız çocuğu ağlar; ''gitme baba'' diye!

Oysaki o kız çocuğu, bayramlıklarını bile giyemeden, o çok isteyerek babasına aldırttığı kırmızı rugan ayakkabısını bile bir kez ayağına geçirmeden, annesinin acı çığlıklarıyla uyanır. Bir bayram sabahı, ne olduğunu anlamadan, acıyı bile hiç tanımamışken, onun soğuk yüzüyle karşılaşır, hiçbir şey anlamadan cansızca yatan babasının soğuk ellerine sarılır, öper, ''baban öldü'' derler. Minicik yüreği, aklı daha ölümün ne olduğunu bile bilmezken, ölümün soğuk yüzünü görür.

''Gitme baba'' diye ağlar...

Ve çocuk ağlamasın diye, çocuğu bir yalana inandırırlar;

''Baban beyaz bulutlara gidiyor, oradan seni izleyecek, eğer ağlarsan, üzülürsen o da ağlar.'' Çocuk buna inanır ve hiç ağlamaz, ağlayamaz. Çünkü ağlarsa, kahramanı da ağlayacaktır.

.......

Yıllar geçti unutmadım, unutamadım

Kahramanım bir bayram sabahı

Uzak diyarlara yolculuğa çıkmıştı,

Kulağımda bir ses ''gitme baba''

Kulağımda bir çığlık ''bizi bırakma'' diye

Ağlayan bir annenin feryadıydı

Yıllarca o sesler yankılandı

Beynimin her bir hücresinde,

Gökyüzüne her baktığımda

Beyaz bulutları seyre dalardım

Çünkü inanmıştım,

Babam bizi bulutların arkasından izliyordu

Çünkü çocuktum,

Yetimliğin acısını duymayim diye

Yıllarca kandırılmıştım,

Ben ağlarsam;

Kahramanımda ağlayacaktı

Yağmurlar yağacaktı, şimşekler çakacaktı

Etrafı kara bulutlar saracaktı

Çocuktum işte

İnanmıştım...

Hiç ağlamadım...

Melike Melis