Solan Güneş...

Solan Güneş...

Aldatmasın kimseyi yüzümdeki tebessüm

Dert çekmekte kıdemli bir çilekeş gibiyim.

Yasak etti neşeyi, bahtım ile hep küsüm

Kahır külleri demli harlı ateş gibiyim.

Gönlümün mürekkebi hep hüzünün renginde
Ayar tutturamadım dilimin ahenginde
Esir düştü umudum, hayat-memat cenginde
Enginde yavaş yavaş solan güneş gibiyim.

Dar geldi yüreğime, herkese "koca" dünya
Sözde, yaz görecektim; önü bahardı güyâ
Anladım ki mutluluk bir serapmış, bir rüyâ
Her ânı "eyvâh" dolu bin güne eş gibiyim.

Değil mi ki can denen terkedecek bu teni
Bekletmeye ne gerek bu perişan bedeni.

"Keşke" için artık geç; ben de boşverdim beni
Ölüm ile nikâhlı, toprağa eş gibiyim...

Mecit AKTÜRK