Hemhâl

“Sersem kargaların yüreğine

Beyaz armut tozu serpilmiş…”

İnan/ki!

Zalim bu devran

İç çekişlerden bu yana

Kaldırımlar ölüm kusar

Acılar savsaklı dillerde

Sözler siyahını bıraktığından

Gözler aşiyan torbalarda…

Bilinmez;

Sevgi çiçekleri hormonlu

Yüzleri asık saltanatlar kuruldu

Uyuşuk bir elin acizliği

Bana da diyor öteki/

Ötekileşmiş uçurumda

Ruhu talan aynalarda

El ele vermek vardı aslında

Sırtı sırta hemhâl olmak

Fısıltı yok!

Yağmurlar yüreksiz

Sözler kesildi uçurumlarda

İnat hükümlü arılar konuyor

Gökkuşağı boyalı sancılara

Balçığı fazla gelmiş güneşe

Suya hasret kuşlar gibi

Yüzlerini yiyen karanlık

Kadınlar şalvarlı

Çocuklar işçi

Simit satıyor

Biri/

Biri keder…

Uyuz bir kendilik var etrafta

Benden olanlar sağa

Senden olanlar sola

Hadi marş

Marş…

Kavaniçe yüklü kadınlar

Önlerinde bebeler

Üç olsun/

Beş olsun…

İstersen bir ağaca direk

Ya da soluk benizli yarınlar

Emsin kuru dudakları/

Ve…

Bir çınarın yüreğine

İki diş özgürlük tohumu

Düşsün ana dölütlerinden

Hürriyete…