Köy İlk Okulunda 8 Ziyafet

öğretmen;

            herkesten para toplar!

            hemen  yemek hazırlatır

            ‘el-pençe divan’ durur

            horoz, rakı, yoğurt turşu buldurur

            valizine bal-peynir,

            süt, yoğurt, dolaz  doldurur

 

okul hayrına diye,

                        para istenmezdi hiç kimse

            ya da onlar da fırsat kolluyorlardı ki,

bu sayede gebe bıraktık hissederlerdi, ö(ğ)retmencezi

            kollamazlardı öksüzü-yetimi nedense

            yaşlıyı, fakiri, Allahın garibini

 

zavallı öğretmen;

kimsenin okumayacağı;

            müfettiş kitaplarını satar, para toplar

bilmezdik; “çiçeklerin dili”  

                        ne işimize yarar

hangi imt(ih)anda çıkar

ne verir, ne öğretirdi

 

hiç birimiz anlatılan çiçekleri

            görmemişti,

            koklamamıştı,

            rengini bilmezdi

hatta adlarını bile telaffuz edemezdi

 

bi dene “nergis” vardı aş(i)na olduğum,

Keklikoğlunun kızı ağabeymin akranı

onu da görsem bile ben tanımam bilmem,

            çok oldular şehre göçeli

acaba adı hâlâ Nergiz mi?

 

sanmıyorum o kitaptan alanlar

“çiçeklerin dilini” okumuş olsunlar

belki de kitap okumaktan bu yüzden caydılar

karacahil kaldılar..

şiire hor baktı okuyanlar

çocuklar, analar-babalar

 

bizim köyde yaygın cahilliğin belki; 

en büyük müsebbibi

o cahil sözde öğretmen,

o iriyarı çatıkkaşlı müfettiş,

o zoraki satılan müfettişin kitabı

ya da yalakalık adına bu kitabı alanlardı

köy karacahil kaldı..

ben sizin gibi

 

ama; hemen herkes aldı o kitaptan

o kitabı alannar sayasında yırtdık

                        “sıra dayağından”

öğretmenimiz de memnun du artık

yüzünden gülücük eksik olmayan

herkesle barışııkk

vazgeşdi okutmaktan

vazgeşdim tahtaya yazmaktan

 

biz de; farkına vardık;

okuldan, öğretmenden, çiftçilikten maada

“çiçekler” vardı bizimkilerden başka

hatta çiçeklerin de dili

okul öğretmen içindi çocuklar için değil,

ama dünya müfettiş içindi

bal-peynir, süt, yoğurt, dolaz 

bulundurmayan köylü olamaz

bizim hiş bişiyimiz yoktu tabi

okumak mezburiyeti varlık sayılmaz

 

talebeler için de; bilmekten,

çalışıp öğrenmekten

farklı şeyler de varmış

“işi bilen salağına yatar”mış

köyün beyi hacca gidiyomuş gibi

bi uğurlama köylüden

bi temana ki yaşlıdan-genşden

sorma, bilmeyon neden,

müfettişten bize “aferin”

bizden ona alkış..

bütün köylü.. öretmen, talebeler alkışladık

baybay etdik..

sınıflara girip, yedik-işdik,

bitaha yerlimalı yapdık

 

hayat böyle daha güzeldi

tayinini halletti, halinden memnun öğretmen

işin yoksa ilme boya,

fenne batır-çıkar onca

anasının avıdamadığı çocuğu

deli misin Alla(hını sever)sen

almayan kafalarına

sokmak için didin dur İskiti-Hunu

“başka becerisi” olan öğretmen olur muydu

gerçi bu sayede yırttık ileşberlikten

öğrendik çivtçiliği,

ileşberliği sildik lügatten

öğrendik de ne oldu

çifçi ileşberden bin perişan

üsdelik ağzının dadından da oldu

mal bedeli borçlandı fayızınan pangadan

 

öretmeeen.., o gitti,

hiç aramadı bizi,

birkaç yıl öğretmensiz (cahil) kaldık

anmadık,

aramadık

anmadı anmadık

eksikliğin farkına varmadık

 

anmadık, aramadık olmadığının farkına varamadık..

biri ondan

“… öretmen” diye bahsetse

kayarlardık

“-o öretmenise”

diye bir sinkaf gelirdi ekabir dakımından

“-Gabak Öretmen ne?”

“Sengentli Arif Ali”

“maşallahı varıdı”

“öretmen gibi öretmenidi”

“onun gibisi bi daa gelmedi”

“adamıdı adam”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

resim
1960’lı yılların başlarında ben okula başlamadan köyden tayin oldukları halde biz göre de hep bizim köylü kalan ve bir kaç yıl önce vefat eden rahmetli Arif Ali Bıçakçı’yı rahmetle anıyorum.