Yine de

Alaycı gülüşlerin ortasında,

Sureti olmayan

Fısıltılar çalınmakta kulağıma.

Öylesine bir girdap ki

Yaşadığım,

Umarsızca kapılmış gidiyorum

Rüzgârına bahtımın…

Yalnız ve efkârlı

Derin bir hüzün sarmışken

Dört bir yanımı

Ve gölgem bile çoktan

Terk eylemişken…

Gün geceye düşman,

Evren gecenin hükmünde;

Âlem adeta

Pejmürde bir kimlikte.

Yine hüsran,

Yine yalnızlık,

Yine de dimdik ayaktayım

Elimden tutmaktayken

Yüce Yaradan.

Hep de öyle olmadı mı,

Kaybetmişken benliğimi

Her seferinde

Kendimi bulmadım mı.

Bir pervane misali

Işığın esaretinde,

Doğru yola sapmadım mı…