Özgürlük Fermanı

-İhtiyaç dâhilinde sevmelere yataklıktı suçum-

Daha biz üç-beş yaşındayken,

Çocuktuk ya

Her yerimizden sökülüp

Her şeye katlanırken

Sen daha yokken

Masallarımız - bir varmış bir yokmuşla başlardı

Düşe-kalka yaşarken çocukluğu

Ki masallardan da öğrenmedik yokluğu…

Kocaman insanlar olmuş

Yani biz 'biz' olmuştuk ya hani

-Gitmekten, yitmekten bahsederdin-

Az önce olanların fermanını taşırken alınlarımızda

Gitmiştin,

Bitmiştim…

Sen hep bir var-bir yokken

Her şey ezberimizde tekerrür ederken

Bazen bal-şekerdik bazen çalı-diken

Zehir sabahlarımı bıçaklardı ha bire keder

Gecelerimi bunca sevmişken…

Ve sen yine gittin…

Biliyor musun?

İlk defa ayakta uğurladım seni

İki büklüm kalırdım

Yokluğun bükerdi belimi

Her gidişin yakardı içimi

Duygularımın avazı dağlardı gözlerimi

Çocukluktan sınıf atlamış,

Üstün yetenekli acıların bekçisi

Kör pencerelerde beklerdi seni

Yokluğun yaşanmışlıkların oyun alanı oldu

Kabulümdür

Teğet geçilen evcilik saatlerime ekledim seni

Her çekip gidişinde ağlamam bu yüzdendi

Bahtına küsen bir gelinciktim,

Kan ağlardı kalbim

Yanaklarımdan süzülen yaşların hatırına

Yeniden yeşereceğim

Sen ey tahtını kaybetmiş kralın son soytarısı

Ferman buyurdu kalbim:

Aşkının müebbedine af çıktı

Güvercinlerini göndersene aşk,

Kanatlarına bineceğim…

Ayşe Duran  2013