yıllar sonra hala
bembeyazdı yüzü ,
aklımda olduğu kadar bembeyaz
ay parçası,
gözlerinde saklı bir çift yeşil göz
içinde hasret
içinde birikmiş onca ben
utanıyordu bakışları,
görünen o ki
alıp başını ikimizden çok uzağa gitmişti,
yakınlığımız bitmişti
eller yabancı,
nefes titrek,
sancılanmış sözcükler dilde
bütün hepsi peltek peltek
yer gök şahit
kavuşmak değildi yan yana gelmek
biraz daha yanmak, biraz daha, biraz daha erimek
ve çaresiz,
ve sessiz sedasız
kabullenmek yenilgiyi,
gittiğin gibi yok mu?
yok mu…
yapayalnız her defasında o'nsuz
Ay'sız gece karanlığında ağlayarak dönmek
bir masal gelir,
bir hikaye dinleyene
ve ardından galasız iki kelime
boş ver...
ne teselli beee...
unut gitsin,
unut, unut, unut, unut, unut...
unutursan üzülmezsin böyle
unutursan... üzülmezsin
 
dağlarkızı