Şikayetim Yok Senin İçin Yedi Renk Ağlarım

sen susunca içimin bütün çocukları

evsiz, barksız...

..

biliyorum,

öyle çok sustun ki;

işte ben sessizliğinin ağlamaklı yanıyım

ve sabrın divite batmış mührü, dudağındaki yakamoz kıpırtısı

ağzın lacivert deniz

kağıt gemiler yüzdürdüğüm, güverteleri sevda yüklü

sen

limandaki kalabalığın içinde

...ayna tutan çocuksun yüzüme, haylaz ve küskün

sormasın şimdi kimse aşk nedir diye

-işte kalpte gün/eş tutulması-

sustukça

üzerine gelen yalnızlığım ben

gözleri bağlı

taşımasa da ellerimi kırlangıçlar saçlarına

her gece göğsüne iliştirdiğim karanfil kokunda saklı 

seni kaybetmeyişim

suskunluğun

uçurum sesi, ve sensizliğe son hamle

ötesi toprak derinliği

avuçlarımdaki bu ter isteği

bir serçenin ölüme varmak için kanat çırpması

oysa ben yaşamı gök/yüzünde, 

yağmurların şarkılarında tanıdım

alnımdaki kurak vurulmuşluk, 

...kapıları sana açılan nehirlerin

gözyaşı dövmesi

-şikayetim yok, zira ben yedi renk ağlarım-

kirpik uçlarımdaki aşk 

işte öylesine

yangınına müebbet

ve öylesine susadım ki; haykırışına adımı

ne yana dönsem

cehennem dolusu sesin, 

bir de inadına maviyle öpüşen yakamoz...

de_soulmate