Sonu görünmeyen bir yol,

Uzun mu uzun

Ayağıma takılacak çakıl taşı bile yok

Boşa gidiyor vurduğum tekmeler

Koca evrende kollarım iki yana açık

Bir sevginin ucundan tutamadım henüz

Değmedi elim kuru bir dala

İnsan siluetlerine hasret geziniyorum

Orada burada…

 

Yüreğimin çölüne düşmüyor serap

Cehennemin ortasında gibiyim

Duvarlar ateş topu olmuş yuvarlanarak geliyor üzerime

Dünya bağımsız dönüyor kendi ekseninde

Mevsim ve gece gündüzler benim değil.

Gidecek mektuplarım öylece kaldı elimde

Adresleri silinmiş haritadan

Kâbus mu bu Allahlım?

Gözümü açamadığım bir rüyanın ortasında mıyım?

Kirpiklerimi kapatıp uyumaya korkuyorum

Gezegenler arası dolaşıp seyahat ediyor ruhum.

Belki de, öldüm

Ve sorgu için sıramı bekliyorum

Galiba ben deliriyorum!

 

//Yalnızlık, değeri bilinemeyen bir sessizlik halidir. Ölümün kıyısında, yaşamın ucunda yalnız geziniyorum.//

Mustafa KARAAHMETOĞLU

14.01.2014